مونتیرو با اقتباس الهام‌بخش خود از ضد‌افسانه رابرت والزر، نویسنده رادیکال سوئیسی، از شکوه بصری فیلم‌های قبلی‌اش فاصله زیادی گرفته است. مونتیرو با محدود کردن دقیق بخش تصویری، صفحه نمایش را تقریباً کاملاً سیاه نگه می‌دارد تا در عوض بر صدای سفیدبرفی، شاهزاده، ملکه و شکارچی تمرکز کند که درگیر بحثی طولانی درباره عشق، اراده آزاد و رویدادهایی هستند که منجر به سوءقصد سرنوشت‌ساز به جان دختر جوان شد. سفیدبرفی با وجود سادگی بصری‌اش، با تصاویر تکان‌دهنده‌ای آغاز می‌شود که بیننده را تسخیر می‌کند؛ عکس‌های سیاه و سفید بدنامی از والزر که پس از سکته قلبی در سن هفتاد و هشت سالگی در خارج از یک آسایشگاه سوئیسی، بی‌جان روی برف افتاده است؛ تحققی عجیب از مفهوم «مرگ مؤلف» که در نقد ادبی پست‌مدرن بسیار کلیدی است.

ژوائو وو وو در خانه‌ای زندگی می‌کند که نیاز به بازسازی دارد، اما به دلیل تنها بودن قادر به انجام این کار نیست. با آزادی پسرش از زندان و فریبکاری‌های بعدی ژوائو، مجموعه‌ای از اتفاقات تاریک رقم می‌خورد.

لورا راسلینی، بیوه‌ای اهل رم، یک تابستان گرم را در سواحل الگاروه می‌گذراند. یک روز هنگام آفتاب گرفتن، او مرد زخمی به نام رابرت را پیدا می‌کند که روی یک قایق بادی در میان امواج سرگردان است. او رابرت را به خانه می‌برد و پس از به هوش آمدنش، از داستان زندگی او باخبر می‌شود. همان‌طور که آن‌ها با هم گفتگو می‌کنند، کشش متقابلی میانشان شکل می‌گیرد، تا اینکه ناگهان گروهی از مردان مسلح در جستجوی رابرت از راه می‌رسند.

ژوائو د دئوس پس از ملاقات با فرستاده‌ای از سوی خدا، دوست‌دختر رفیقش را در یک بازی تاس برنده می‌شود.